شاگالیله

  آیا دفترت پنجره ای

رو به شیدایی شاگال دارد؟

بر این زمین که خانه ام

واین آسمان که خیالم

بزی دارد سم می کوبد

زیر نور ماهی

شاخ می زند

آخ نمی گویم

صدایم روزی

از تریبونِ مجلسِ عروسیِ

استعاره هایِ نو پوش  

در می آید

و آن روز

حزب نشرِ هر چیز خوانانِ

 چهار صد صفحه ای

عزای عمومی اعلام می کند

همگی با بر و بچّشان

 به شمال می روند

هی زیر لب تکرار می کنند

زمین صاف است(2)

تا به دریا می رسند

حقیقت را

به چهار صد کلمه هم

می شود گفت

گالیله عزیز

زبانت را گاز بگیر

هر گردی گردو نمی شود

در این گرانیِ آجیلِ شب عید!

ما مردم در تکرارِ خود

امروز به شعار می رسیم

فردا به شعر

 پس فردا به شعور

دیر و زود دارد

بی سوخت و سوز

--خوش بختانه

با این تحریم ها--

همین که می رویم خوش است

بی خیال شاخ و آخ

خوب شد خودت را بسوختن ندادی

تاریخ روشن می شد مگر

والله به خدا

همه راهها

به  یک جا می رسند

برای همه راه هست

برای شما

برای بغل دستی شما

برای آقای فضلی

برای مریم علیخانی

برای اسقف اعظم کلیسا

آخرش همه می رسیم به خوده ...؟

خدا!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sedan

 

Is there anything more important

Than the pronunciation of a word

That when goes wrong

Draws a boundary as long

As the equinox

Between us?

 

The us

That I am not sure belongs to which we

The we of you and I

That sit a chair apart

With the smell of chalk and wood among

Or the we of they and I

Oceans and lands apart

With the smell of demon and blood?

 

How profligate for you

To use the f word

How prolific for me

Like the moon fruit

When it makes me write

I appreciate you

How far-off I feel

From the concept of home

In a room I have spent

Half of my life

Like a diva in her own cave

 

Could there be a line

We could all wipe

And feel like porcupines

That got hair cut?

Could there be a word

We spelt with L in the start

Before we stepped

Into a paragraph and got lost

In an argumentative essay

Of constant comparison and contrast

Could we both win?

 

You hear me

With your ears filled with wax

And your hands tied to the mast

And float away

Each semester

Leaving me behind

For another section

Of Writing for Engineers

Listen to me deep

You will not get shipwrecked

I am no Siren.

Mark my words

And mind not my accent

But the voice that is rooted

In a word that begins with L

And cares that you learn

So remember

The stress is on the second syllable

When you say Sedan

 

 

 

 

 

سیاوش در آتش

اینگونه  که

سربر سینه ام

فکرت غرق

در اعماق داغ تکیلا

 

دست هایت را آتش

نمی سوزاند

           نمی گذارم

آرام جانم!

  

برایت مادر نه

ولی نا ما دری هم

نمی شوم در غیاب شاه

که خود شاه بانویم

 

گدای کور هم  بر در

سر برهنه به در گاه

نمی روم

می بینم!

 

یک بعد از ظهر

با چای و گیتار

در حضور شیرین ِ

ناپلیونِ بی ناپارت

و شعر

 

دوست باشیم

که نیستند

قدیسان کافه سر خیابان

 

با پستانک های آسان

شیرِ فراوان

ولی سیر نمی شوی

 

 تا از آتش رد نشوی  

سیاوش نمی شوی

عزیز دل داروین

باشد سکوت می کنم

تو هی بخند و

دلق دلقک و

ماسک تلخک و

شماره ات چند است؟

72ست!

 بپرس و

چند سال است

با این دشواری زندگی میکنی؟

 

خیلی سال

دو سال پیشترازپارسال

پنج سال قبل پیرار سال

نه ده سال

دقیقتر بگویم 25 میلیون سال

از همان سال که اولین انسان

مغزش را درآفتاب آفریقا پخت

ترید جمجمه خورده ای تا به حال؟

بسیار لذیذ است

دو هزار سال است

همان طعم را می دهد

بشر به راز کاربردش ره نمی برد

راه بیا !

بایست روی دو پا!

 

وقتی زبانم را 

به نفهمیدن میزنی خودت را

چاره ای ندارم جز اینکه بگویم

آن که در جلویت آویزان است

دمیست که از اجدادمان به ارث برده ای

کاش گوش هایت بزرگ می شد

وقتی برهنه میشدم

دلم را می شنیدی

و از ما نسل تکامل یافته ای

تاریخ را طی می کشید

هی!

 

کجای سیری؟

دهه 60 بود پستانبندها راسوزاندند

تو می خواهی دهانم را ببندی؟

برو از مترسک ...

نمیترسی؟

قارقار خنده های تو  

بیش از کبودیهای آن دیگری بر تنم

دلم را آخ آخ

نوک میزند

کیش!

 

مگر یک مرده را

چند بار بسوزم و بسازم

چند بار ببخشم

ماشین آشتی شده ام

نمی خندم

سکوت میکنم و سرشار می شوم

این شراب کهنه را

به سلامتی صحت سوپ سرت می نوشم

تو نمونه نادری نیستی ولی

عزیز دل چارلز داروینی !

 

دروغ چرا؟

تو

صدای سازت بلند ولی

آیا راست می گوید؟

سکوت من

با حقیقت می آمیزد

و بر بستری از

سنگهای درخشان خاکستری

جاری می شود

همان جایی که ماهی های آزاد

در فرگشت

تخم می گذارند و می میرند

 

من  

از حقیقتی تلخ

فرزندی شیرین می زایم

با دو سر

سری که سبز است

و سری که دستمال نمی بندند

وهر دو سری در سرها در میاورند

 

تو

سازت یک کوک اساسی می خواهد

ولی تردید میکنی

آنقدر که شبی

شاهزاده ایی نا هملت

گوشواره های الماسم را

در بزاق داغش آغشت

دو قرن سکوت سینه ام را شکست

از قرون وسطای تنم گذشت

و پایم را به رنسانس باز کرد

 

--آه گوتنبرگ عزیز

دارند می چاپند حس ماهانه ام را

برخیز

ماشینی برای نشر سکوت

می خواهیم

روح مادرت شاد

شیرش حلال

شاید من نیز

فرزندی چون تو

به زهدان زمان دارم

یا نوازنده ای کر--

 

 

زمان از دستت در می رود

این ساز ناسازت را که دست می گیری

ناموست از کجای تاریخ حذف می شود؟

من

خودم را کشتم

                   در خودم

تو کجا بودی که نشنیدی؟

روحی فرامی خواند:

گوش کن

          گوش کن

                    گوش کن!

وگرنه باز   خودم را می کشم

با گاز  مایع    جامد

سیم     تار     زخمه

پدرت کشته

مادرت زن عمویت شد

تو همچنان می پرسی

چرا

   چرا

      چرا

         به دنیا آوردیم؟

 

این زمین کشت می خواهد

شخم دانه

آب نورهوای تازه

وگرنه جولانگاه گورکنان خواهد شد

 

 تو

مثل سازت

رازت همیشه برملاست

و تاریخ  مثل  پیت حلبی

اسب عربی

برد یمنی

لیموی عمانی

دزد بغدادی

چند رو دارد

زن

مثل خلیج پارس یک نام

پارسی بگویمت

دروغ چرا؟

 

بیا برقصیم

روی آب

راه بیفتیم پیاده

از اقیانوس به رود

                      خانه

همانجایی که زاده شدیم

تخم بریزیم

تکامل عبور از تردید است

برای هر یکیمان که خرس می خورد

صدتامان می رهند

                    می رسند

در این راز

بقای هنرت نهفته است

دروغم کجاست؟

 

بیا

برویم

حسابمان را با آب صاف کنیم

حافظه ات بهترمی شود

خلق می کنی

             می شنوی 

                        می بینی

 

تو که دستت پیش من رو شده است

باز روی سبیل شاعر سازمی زنی؟

راست بزن!

دروغ چرا؟

با من بیا

آ آ آ آ