5504

Life is too short

To be spent on a 5504

More than a year and a half

It has split me into two halves

 

One half pokes me to go

Find horizons to explore

Art to experience

People to greet

Alive John Deweys

Hear their stories, sitting in a Turkish café

See how they think in Hebrew, Serbian, Greek or Malay

Acquire a global cultural literacy

Analyze a universe of discourse

Unquite myself and say how all is fair

In love, war, and education

Change my mind and others’ minds

And make love like porcupines

 

One half says: stay

Because you cannot always runaway

The way you did from your kindergarten

So I stay

Sit on a floral armchair

And release my imagination

Find variations on a blue guitar

See, hear, feel, empathize, enjoy and cry

I trace the origins of the English departments

To the 19^th century and so on

Humanities curriculum

To the Middle Ages and Renaissance

Then industrial age and modern times

Like Socrates, I know that I know nothing at all

I am no longer clueless in academia

 

University is a part of the universe

There is not more contentment out there

So I return to myself

Here is a lot to learn

To read and write

About life

Just that life

Life is too short

 

 

The Olympian

He descended from his Mount Olympus

Bent over me to reach my lips

But I was a human being

 

The kiss grounded on my dawn dream

Awkward yet awakening to me

Disturbing his godly gravity

 

He returned in heavy slow steps

Disappearing with his frozen smile

Through the yellowish hue of the observant silent clouds

 

 

 

چای برگامت

چای برگامت

بی تو تلخ

باعسل

نوچ

دستم

نمی رود

به شعر

دلم به لبهایت

پایم به خانه ات

صاحبدلان خدا را

دل می رود ز دستم

دردا که راز پنهان

خواهد شد

آش کارا

آش نخورده

کار از کار گذشته

رفته و بر نمی گرده

لیوان پشت لیوان خالی

پشت شیشه باران

دلم در هوای یک روز آفتابی

تابِ بی تابی هایت را

ندارد

دیگراین زن

مثل زمین که بی آسمان

مثل خانه که بی سقف

مثل پل بی ستون

مثل شیرین بی فرهاد

مثل همه عسلهای دنیا بی تو

گریه ام می گیرد

اما صلاحِ کار کجا

و منِ خراب

سماعِ شعرم کجا

نغمۀ سازت

شکر خنده ات

--که شوخی شوخی

شکارش شدم--

بشد

که یادِ خوشش باد

روزگارِ وصال

 

یا شیخ اجل

باشد که باز نبینم

دیدار آشنا را

 

سیب

بگو گناهکار منم

ولی سیب را اینبار

تو دست من دادی

آدم!

 

من که از باغ و درخت

در معصومیت خویش

بی خبر بودم

گفتم تو را

 

شمردم

سیب های گاز زده را

نشانت دادم

لکه های دامنم

 

ایستادم

پای حرفم ... حقیقت

گذاشتم

سیب آخر را بر سرم

 

ولی تو پنهانی و بی هوا

جای سیب

قلبم را نشانه رفتی

ویلیام!

مهمانی سپید

 

خانم مرلین مونرو

خیالت تخت

تحت ما تحت هیچ کداممان

شعله ای اگر باشد

رویش می نشینیم و دم نمی زنیم

تنها ژست می گیریم

به دوربین لبخند می زنیم

 

مستیمان بهانه ای

برای پایکوبی بی مناسبت

رقصمان فرصتی

برای تلاقی نگاهها و اندامها

و شاید تماسهایی تصادفی

 

از سر تصادف

اینجا جمع شده ایم

ازانقلاب اولیا

عقده های مربیان

جنبش فرزندان

 

این مهمانی سپید

کلاس جبرانی

نوجوانی هاییست

که جای عشق و حال

پشت کنکور ماضی شد

توی دانشگاه رویا

 

در دل هرکداممان رازی

در سرمان سودایی

در دستمان گیلاسی

بنده واربه پرستش لحظه

لبخند و گوشه چشمی

 

یک نگاه حلال است

دو تا حال

سه تا حق

می دهید به ما؟

ما تشبیه معصومانه اساطیریم

 

 

اندر باب گردش علمی مازیار و تحقیق وی در باب استحکام درخت

 

همه سرشان به سنگ می خورد

تو به درخت

درخت به خودرو

خودرو به فرمان

فرمان به دندان

دهانت صاف برادر

 

فک ما افتاد

از بس که گفتیم ولی

یک گوشت در و

یک گوشت دروازه غار

 

قار قارِ کلاغ و

قیل و قال از برای هیچ نصیحت و

پوچ زندگی

ولی

یک بار تنها

تو یک بار زندگی می کنی

 

پس پیدا کن خرده های دندانت

بدوزلثه های پاره ات

کوتاه کن گوشهای درازت

--خیاط ماهری می خواهی بی خیال—

خالی کن شکمت را از پند

رودل کرده ای

درد و دل کن

و از نو گوش کن

با چشمهای باز

دهانِ بسته

 

خسته اند این خلایق

زهرِ زمانه تلخشان کرده

گوشهایت را از عسل

پر کن

دهانت را از گلاب

 

خواب؟

نه

زندگی ولی یک رویاست

تعبیرش به روشنایِ آبِ روان بسپارو

رسولِ بی ادا اصول

که پیامش در چرخه خواب های خشتکی

وعده بهشت برین نمی دهد و

خوفِ خفنِ فی خالدونِ ما تحتِ الامرهو

 

تو هم از مایی ولا کافرون

ما هم آنجا بوده ایم

که تو امروز افتاده ای

دستت را به من بده و بر خیز

گناه هیچ کس نیست

اصلا گناه نیست

 

دلِ مادر از گل است و

گلاب می شود به یک قطره اشکت

خار نرود به پایت

که بی خواب و خوراک می شود

برای جگر پاره اش

 

دلِ پدر از آیینه صافتر

بشکند

به هر تکه اش انعکاسِ مهرِتو می شود

تحتقاری اش

خیالِ خوشِ عصایِ پیری اش

 

از ما هم خیالت تخت

یک برادر داری

از یوناتان شیردل دلاورتر

از وزیر صنایع گرفتارتر

 

سه خواهر

که دو تاشان آناستازیا و درزیلا نیستند

چون تو سیندرلا نیستی

یکی هم شیرین شاعری ولی

خرمایِ بر نخیل

 

بنابر این

دست بر زانوی خودت

هر گُلی زدی به سر خودت

یا سرت به درخت بزن

 

زندگی از آنِ تو ست

و حق تو بیش از زخم و اخم و تَخم

به تُخمت هم نباشد تلخی اش

جان شیرینم

خواهر به فدایت

دنیا بی تو نباشد

 

شادی هدف زندگی ست و

کار جوهرِ مرد

مردِ بزرگ

دنیایِ آینده منتظرِ توست

می چرخد هر طور که بپیچانیش

لوله اش کن

زیر یک خمش رابگیر

فتیله پیچش کن

 

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت می گیرد جهان بر مردمانِ

گنده گوز

 

مخصوصا آنهایی که بر سمندِ پدر

تنهایی به شمال می روند

در راه کرج کج می شوند

خودروشان به درخت می خورد

فکشان به فرمان

سرشان به سنگ

درس عبرت را

از بحر می شوند

جانِ برادر

از ما وقع درس گیر

به درخت گیر نده

 

نکن

به درخت

چی کار داشتی آخه؟

ای باااااا

آبت نبود

نونت نبود

شمال رفتنت چی بود؟